Natthani's profileMeow(@)PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    July 02

    เหนื่อย

    เหนื่อย
    อยากหยุด
    อยากจบ
    อยากกลับไปเป็นตัวเอง
    ทำไมแค่จะมีความสุข มันถึงได้ยากนักก็ไม่รู้

    ไม่ใช่แค่อีกฝ่ายหรอก ที่คอยแต่อธิษฐานให้ความสัมพันธ์กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน
    เราเองก็อธิษฐานอยู่แทบทุกวัน
    ไม่รู้ว่าความสุขมันหายไปตอนไหน
    ไม่รู้ว่าความคาดหวังมันเกิดขึ้นตอนไหน

    มารู้ตัวอีกที ทุกอย่างก็ใกล้จะพัง
    ทั้งสองฝ่ายก็ยังอุตส่าห์หาทางประคับประคองมันไว้
    ทั้งที่ทำใจให้เชื่อได้ยากเหลือเกินว่า มันจะยังคงอยู่ไปอีกนานนาน

    แค่ถอยออกมาสักก้าว มีระยะห่างที่พอดี
    พูดง่ายๆ บอกตัวเองทุกวัน
    แต่ก็ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามาไม่ได้
    แต่ก็ห้ามไม่ให้ตัวเองหยุดยืนรอเฉยๆ ไม่ได้อีกเหมือนกัน

    สิ่งที่เหมือนจะง่ายที่สุดในตอนนี้
    คือการกลับหลังหัน แล้ววิ่งหนีออกมาให้ไกล
    แต่ไม่มีที่ให้หนีไปไหนอีกแล้ว

    ถ้ามิตรภาพมันมีค่าถึงขนาดที่ต้องมานั่งเสียใจพร้อมๆ กันทุกๆ วัน
    เราจะรักษามันไว้เพื่ออะไร? เพื่อสร้างบาดแผลอันไม่สิ้นสุดอย่างนั้นหรือ?

    เหนื่อย
    อยากหยุด
    อยากจบ
    อยากกลับไปเป็นตัวเอง

    อยากมีความสุขอีกครั้ง.. 




    June 05

    Ordinary Person


     


    -- คนธรรมดา --

    -- Ordinary Person --

    Artist: The August Band

    วันเวลาที่แสนสวยงามของเรา อาจจบเท่านั้น
    เป็นเพียงเพราะเราใช้มันทำให้กันและกัน ต้องเสียใจ
    เมื่อความเป็นจริงวันหวานเมื่อวานมันผ่านไป แต่เรายังหวัง
    ให้รักที่เหลือเจือจางเป็นดั่งเดิมทุกอย่าง เราใฝ่ไปเกินฝัน


    Our beautiful days may merely come to an end
    Just because we spent them to hurt each other
    Despite the fact that our sweet time passed by, we still hope

    That the diluted love would remain --


    จนเป็นความไม่เข้าใจ เวลาจะแปรอะไรจากที่เป็น
    ไม่เว้นแม้รัก ที่ผูกพันและเสียดาย จนวันนึงมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร ไม่รู้จัก


    We expected things beyond possible desire,

    Have never been aware that anything can change when time goes by

    Even the luckless love we deplore,

    That finally turned us into strangers we have never known before --

     
    บางทีเราเป็นเพียงคนโง่ บางทีเราเป็นเพียงคนเหงา
    บางทีเราอาจเพียงต้องการแค่เรา ที่หายไป
    บางทีเราเป็นเพียงคนหนึ่งธรรมดา ที่ไม่เข้าใจ
    ในความหมายรักลึกซึ้งและแสนยิ่งใหญ่ กว่าใครครอบครอง


    Perhaps we were just a fool -- Perhaps we were just lonesome --

    Perhaps we were just longing for a missing piece of ourselves --

    Perhaps we were just an ordinary person

    Who never understands the meaning of love,

    That is even more profound and more important than only possession

     

    เราเคยคิดว่าเราสองเราก็ต่าง เข้าใจในรัก

    และพยายามทำเหมือนว่าเราเคยรู้จัก ความไว้ใจ
    ก็เคยสัญญาว่าไม่ครอบครองเราแค่ ประคองกันไว้
    แต่ความรักนั้นทำให้ทุกอย่างมันไม่ง่าย
    โอ้ เราใฝ่ไปเกินฝัน


    We thought that we did understand the essence of love

    And pretended that we did know trust well enough

    We did promise that there would be no possessing --

    Just leaning onto each other was all we desired

    -- But it is love that always make things too difficult to try --

     

    จนเป็นความไม่เข้าใจ เวลาจะแปรอะไรจากที่เป็น
    ไม่เว้นแม้รัก ที่ผูกพันและเสียดาย จนวันนึงมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร ไม่รู้จัก


    We expected things beyond possible desire,

    Have never been aware that anything can change when time goes by

    Even the luckless love we deplore,

    That finally turned us into strangers we have never known before --


    บางทีเราเป็นเพียงคนโง่ บางทีเราเป็นเพียงคนเหงา
    บางทีเราอาจเพียงต้องการแค่เรา ที่หายไป
    บางทีเราเป็นเพียงคนหนึ่งธรรมดา ที่ไม่เข้าใจ
    ในความหมายรักลึกซึ้งและแสนยิ่งใหญ่ กว่าใครรู้


    Perhaps we were just a fool -- Perhaps we were just  lonesome --

    Perhaps we were just longing for a missing piece of ourselves --

    Perhaps we were just an ordinary person

    Who never understands the meaning of love,

    That is even too profound and too important to be imagined by anyone

     
    แล้วมันจะผ่านพ้นไป หรือเปล่า แล้วเราจะลืมได้เมื่อไร
    แล้วใจที่พังยับเยินใครจะเอาไว้


    Shall this moment be faded away? Shall it be eventually forgotten?
    Who will keep our wrecked hearts?


    รักคือที่มาของความสุข และรักก็เอามันคืนไป
    ไม่รู้ใครบอกฉันสักทีว่าความรัก มันคืออะไร มันคืออะไร
    ใครบอกฉัน

    Love gave us the happiness and finally took it away
    Could somebody tell me what exactly the love is?
    What exactly the love is?
    Please let me know --

             












    May 31

    Who knows?


    A little girl was trying to hold her whimper at the front door of a big house. She let clear, salty drops trickling down on her face without any sounds, then finally stopped crying when she heard some people making noise near around.

    'Crying out loud is too embarrassing. Stop and wash your face right away!' said her aunt once she saw the girl started to shed tears.

    Nobody knew, indeed, nobody really cared why she was crying. 'The girl is just too weepy because she does not have anyone to comfort her. Her dad and mom are divorced. With such kind of family problem, we could only wish she would be stronger if she learns how to control her emotion', the girl heard this comment for a hundred times.

    She played with teddy bears, talked with invisible friends, and traveled everyday in fairy tale books. She was not allowed to play with any neighbors after she brought a friend in and he stole a doll from her aunt's collection. Everyday after school, she could only sit behind the fence and crane her neck to watch the others playing outside while letting the tears drop again.

    The girl also learned to wait for somebody to pick her up after school. She pretended that she was accustomed to the endless awaiting. Nobody knew how difficult it was to count every single minute while expecting for the sound of familiar steps to come. Nobody noticed the tear marks on her dirty face as she knew well enough how to cover them up.

    Grandma promised to bring her dad back if she is well-behave. She started to chant like the adults every night, spoke very politely, became the best in classes. Everybody was proud that they could raise a good girl even she's almost never seen her parents. Nobody knew that she always prayed to see her dad coming back. Nobody noticed she intended to be a side-sleeper in order to hide her crying face when she found out that everybody also did not know when dad would return. 

    ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    The girl grows up with such unintentional trainings.

    She almost never cries in front of people, even in her beloved grandma's funeral.
    She is always willing to wait as long as somebody wants.
    She can laugh when somebody breaks a promise.
    She still smiles when she gets hurt.

    'She is fine. She is so strong' ---  is all you would hear when people talked about her.

    That's all the others want to know and that's what the girl wants them to know.

    Nobody knows there is still some tears trickling down inside the calm face --
    Nobody knows that her wounded heart has already been filled with fear and sorrow..

    Sometimes people know how to get her out from behind the fence.
    But nobody knows whenever he lets go her hand, she has no other place to go.

    She always gets lost...

    Sometimes people know how to get in and leave the scars.
    But nobody could find the way back to fix them up. 

    She always gets hurt...

    And nobody allows her to cry out loud..
    although that is perhaps the only way to make her strong..

    But.. nobody knows...

    -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------







    May 08

    Please do not tame me

    The Little Prince: CHAPTER 21:

    "Good morning," said the fox.

    "Good morning," the little prince responded politely, although when he turned around he saw nothing.

    "I am right here," the voice said, "under the apple tree."

    "Who are you?" asked the little prince, and added, "You are very pretty to look at."

    "I am a fox," the fox said.

    "Come and play with me," proposed the little prince. "I am so unhappy."

    "I cannot play with you," the fox said. "I am not tamed."

    "Ah! Please excuse me," said the little prince.

    But, after some thought, he added:

    "What does that mean--'tame'?"

    "You do not live here," said the fox. "What is it that you are looking for?"

    "I am looking for men," said the little prince. "What does that mean--'tame'?"

    "Men," said the fox. "They have guns, and they hunt. It is very disturbing. They also raise chickens. These are their only interests. Are you looking for chickens?"

    "No," said the little prince. "I am looking for friends. What does that mean--'tame'?"

    "It is an act too often neglected," said the fox. It means to establish ties."

    "'To establish ties'?"

    "Just that," said the fox. "To me, you are still nothing more than a little boy who is just like a hundred thousand other little boys. And I have no need of you. And you, on your part, have no need of me. To you, I am nothing more than a fox like a hundred thousand other foxes. But if you tame me, then we shall need each other. To me, you will be unique in all the world. To you, I shall be unique in all the world . . ."

    "My life is very monotonous," the fox said. "I hunt chickens; men hunt me. All the chickens are just alike, and all the men are just alike. And, in consequence, I am a little bored. But if you tame me, it will be as if the sun came to shine on my life. I shall know the sound of a step that will be different from all the others. Other steps send me hurrying back underneath the ground. Yours will call me, like music, out of my burrow. And then look: you see the grain-fields down yonder? I do not eat bread. Wheat is of no use to me. The wheat fields have nothing to say to me. And that is sad. But you have hair that is the color of gold. Think how wonderful that will be when you have tamed me! The grain, which is also golden, will bring me back the thought of you. And I shall love to listen to the wind in the wheat . . ."

    The fox gazed at the little prince, for a long time

    "Please--tame me!" he said.

    "I want to, very much," the little prince replied. "But I have not much time. I have friends to discover, and a great many things to understand."

    "One only understands the things that one tames," said the fox. "Men have no more time to understand anything. They buy things all ready made at the shops. But there is no shop anywhere where one can buy friendship, and so men have no friends any more. If you want a friend, tame me . . ."

    "What must I do, to tame you?" asked the little prince.

    "You must be very patient," replied the fox. "First you will sit down at a little distance from me--like that--in the grass. I shall look at you out of the corner of my eye, and you will say nothing. Words are the source of misunderstandings. But you will sit a little closer to me, every day . . ."

    The next day the little prince came back.

    "It would have been better to come back at the same hour," said the fox. "If, for example, you come at four o'clock in the afternoon, then at three o'clock I shall begin to be happy. I shall feel happier and happier as the hour advances. At four o'clock, I shall already be worrying and jumping about. I shall show you how happy I am! But if you come at just any time, I shall never know at what hour my heart is to be ready to greet you . . . One must observe the proper rites . . ."

    "What is a rite?" asked the little prince.

    "Those also are actions too often neglected," said the fox. "They are what make one day different from other days, one hour from other hours. There is a rite, for example, among my hunters. Every Thursday they dance with the village girls. So Thursday is a wonderful day for me! I can take a walk as far as the vineyards. But if the hunters danced at just any time, every day would be like every other day, and I should never have any vacation at all."


    So the little prince tamed the fox. And when the hour of his departure drew near--

    "Ah," said the fox, "I shall cry."

    "It is your own fault," said the little prince. "I never wished you any sort of harm; but you wanted me to tame you . . ."

    "Yes, that is so," said the fox.

    "But now you are going to cry!" said the little prince.

    "Yes, that is so," said the fox.

    "Then it has done you no good at all!"

    "It has done me good," said the fox, "because of the color of the wheat fields." And then he added:

    "Go and look again at the roses. You will understand now that yours is unique in all the world. Then come back to say goodbye to me, and I will make you a present of a secret."


    The little prince went away, to look again at the roses.

    "You are not at all like my rose," he said. "As yet you are nothing. No one has tamed you, and you have tamed no one. You are like my fox when I first knew him. He was only a fox like a hundred thousand other foxes. But I have made him my friend, and now he is unique in all the world."

    And the roses were very much embarassed.

    "You are beautiful, but you are empty," he went on. "One could not die for you. To be sure, an ordinary passerby would think that my rose looked just like you--the rose that belongs to me. But in herself alone she is more important than all the hundreds of you other roses: because it is she that I have watered; because it is she that I have put under the glass globe; because it is she that I have sheltered behind the screen; because it is for her that I have killed the caterpillars (except the two or three that we saved to become butterflies); because it is she that I have listened to, when she grumbled, or boasted, or ever sometimes when she said nothing. Because she is my rose.


    And he went back to meet the fox.

    "Goodbye," he said.

    "Goodbye," said the fox. "And now here is my secret, a very simple secret: It is only with the heart that one can see rightly; what is essential is invisible to the eye."

    "What is essential is invisible to the eye," the little prince repeated, so that he would be sure to remember.

    "It is the time you have wasted for your rose that makes your rose so important."

    "It is the time I have wasted for my rose--" said the little prince, so that he would be sure to remember.

    "Men have forgotten this truth," said the fox. "But you must not forget it. You become responsible, forever, for what you have tamed. You are responsible for your rose . . ."

    "I am responsible for my rose," the little prince repeated, so that he would be sure to remember.....

    -----------------------------------------------------------------------------------------

    No more time to get hurt.. as the tamed fox, the rose, or even the little prince himself.
    I wish not to expect for any responsibility nor to be unique in all the world.
    Please treat me like an ordinary, empty person. No ties, no rites, no importance.
    Please leave me at the burrow, hiding, sinking into my closed mind..

    Please do not tame me.. 

    Unless you are intending to do so..

    .................................................................................................................................................


    March 30

    Time Stops

    -- Saturday afternoon,
    Was a warm, sunny day
    Comforting wind carried a sweet, richly scent from a forgotten time  --
    Enfolded by tranquil surroundings,
    I did not hear anything, neither from the outside -- nor inside my own mind
    We deliberately strolled along the way to nowhere
    Sinking into consideration
    And asking ourselves about what we are dreaming of--
    When we achieve the other end of the rainbow,
    Would we become careless enough to leave out such a nice moment ..
    Which once uplifted our spirits on this exhausted journey?
    -- Pleasure is so close if we just turn our faces towards the sky
    --  Joyfulness is so close if we just turn our ears to the rhythm of the winds
    May I tell you to stop walking as the world stops spinning?
    Put down your shoulders and let your mind be aimlessly blown away for a while
    Before you step forward, slowly but steadily
    Till you move across the path to your own destination
    Though we would finally return to each side of the ocean,
    I will be writing poems for a cold winter dusk --
    You will be playing songs for a warm summer night --
    We will still belong to that beautiful moment
    When the wind carries such sweet, richly scent
    As the time stops ...
    August 24

    ชั้นวางหนังสือ

    ความฝันอย่างหนึ่งของเราคือการที่มีชั้นวางหนังสือใหญ่ๆ เป็นของตัวเอง
    คงเป็นเพราะคนที่บ้านทั้งสองฝั่งชอบอ่านหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ
    ตั้งแต่การ์ตูนไปจนถึงตำราที่ใช้สอนหนังสือ
    ตั้งแต่วรรณกรรมสำหรับเด็กไปจนถึงปรัชญาขั้นสูงและบทกวี

    วัยเด็กเหงาๆ ของเราจึงมีความทรงจำหน้าชั้นวางหนังสืออยู่ด้วย
    เรามักจะนั่งกับพื้น เอานิ้วรูดไล่ไปตามสันหนังสือ สะกิดเอาเล่มที่โดดเด่นออกมา ถือกลับไปนอนจมอยู่ที่ห้องรับแขก แล้วก็นอนอ่านได้ทั้งวัน

    เราจึงเติบโตมาพร้อมกับแรงดลใจจากรูปภาพและเนื้อความของหนังสือเหล่านั้น

    เรามักจะกลับด้านหมอนเมื่อตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะว่าพ่อของเด็กหญิงอ้อมเดือนในเรื่อง เพลงดวงดาว บอกว่าถ้ารีบพลิกหมอนแล้วหลับ ก็จะฝันต่อจากเรื่องเดิม

    เรายังสงสัยว่าถ้าปลูกต้นไผ่แล้วฝึกกระโดดข้ามทุกวันจนต้นไผ่โต เราจะมีวิชาตัวเบา กระโดดได้แบบนินจาจริงหรือเปล่า

    เราแอบคิดว่าเพื่อนคนหนึ่งต้องเป็นเด็กหัวนิ้วโป้งเขียวเหมือนติสตู เพราะว่าเขาชอบปลูกต้นไม้ ปลูกอะไรก็งอกงามไปหมด

    เราเชื่อความคิดของไดซากุ อิเคดะ ที่ว่ามนุษย์เป็นผู้ทำลายความลี้ลับของจักรวาล

    เรายึดมั่นในความดี และความงดงามของชีวิตมนุษย์เสมอ ด้วยอิทธิพลจากหนังสือเรื่อง Human Comedy ของวิลเลียม ซาโรยัน

    เราไม่ได้หยิบจับหนังสือเหล่านี้มานาน แต่ก็คอยนึกถึงความคิดเล็กๆ สมัยเด็กๆ ที่ติดฝังแน่นอยู่ในความเป็นเรามาจนทุกวันนี้

    และภาพที่เห็นเมื่อนึกถึงหนังสือแต่ละเล่ม ก็ไม่ใช่หน้าปกของมัน แต่เป็นสันหนังสือที่เรียงรายอยู่บนชั้นวางหนังสือต่างหาก เราอ่านหนังสือที่ชอบซ้ำไปซ้ำมาเล่มละหลายๆ รอบไม่รู้เบื่อ กระทั่งเพียงแค่นึกถึงภาพสันปกของมันก็ได้กลิ่นบรรยากาศและความนึกฝันจากถ้อยความในนั้นโชยเข้ามา

    วันนี้เรามีชั้นวางหนังสือขนาดเล็กอยู่สองชิ้น และมองเห็นความขัดแย้งแบบไม่น่าจะเข้ากันได้ของตัวเอง ตู้หนึ่งสำหรับหนังสือที่ต้องนั่งอ่านกับโต๊ะ มือหนึ่งถือปากกา และอีกตู้หนึ่ง สำหรับหนังสือที่ต้องนอนอ่านบนที่นอน มือหนึ่งล้วงขนม

    ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงรู้สึกแย่ที่ต้องสะสมหนังสือสันปกหรูๆ ที่ทำให้เรามีโอกาสกลับหมอนฝันต่อน้อยลงทุกที แต่ตอนนี้เราพอจะเข้าใจแล้วว่า สำหรับโลกใบสวยที่เรายึดถือนั้น เราไม่สามารถใช้แค่จินตนาการสร้างมันขึ้นมาได้ เราต้องใช้แรงดลใจจากหนังสือแบบที่ไม่เคยพบบนชั้นวางหนังสือที่บ้าน มาช่วยทำให้ความคาดหวังของเรามีตัวตนขึ้นมาด้วย

    ความฝันของเรายังคงเป็นการได้มีชั้นวางหนังสือใหญ่ๆ
    ในวันที่เราได้สัมผัสเนื้อแท้ของโลกใบสวยใบนั้น
    ทั้งในจิตวิญญาณ และในความเป็นจริง 

    August 08

    ยากเนอะ

     
     
    อื่มมม เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา
    ท่องมาตั้งแต่เด็ก
    ทำไมมันยากจัง
     
     
    ยอมแล้วจ้า
    เอาไปให้หมด
    เอาด้านมืดเราไปด้วยสิ อย่าทิ้งไว้
     
     
    August 01

    ผลงาน และ การเมือง

    ช่วงนี้ยุ่งวุ่นวายเรื่องงานกลุ่มเจ้าปัญหา
    อยู่สงบได้แค่สองสามวัน ปัญหาระลอกใหม่ก็มีเข้ามา
    เมื่ออาจารย์มาบอกว่า อยากให้เอางานไปตีพิมพ์
     
    บางคนพยายามชุบมือเปิบ โดยส่งอีเมลส่วนตัวมาล็อบบี้ ทำฟอร์มว่าจะให้เราเป็นแม่งาน
    แต่พอเรารับปาก มันบอกว่าจะเป็นเอง แต่เราเขียน (เอ๊ะ ยังไง)
    แถมยังไม่เห็นด้วยที่เราจะให้คนทั้งกลุ่มมาคุยกัน ทั้งที่มันเป็นผลงานที่หลายคนมีส่วนร่วม
     
    ทำไมคนเราต้องแย่งกันเป็นเจ้าของผลงาน ทั้งที่ตัวเองไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรมากไปกว่าคนอื่น
    ทำไมคนเราต้องพยายามทุกวิถีทาง เพื่อให้ตัวเองได้ยืนอยู่เหนือกว่าใคร
    ทำไมคนเราต้องเล่นการเมือง แม้แต่กับแค่งานกลุ่มกระจอกๆ เพื่อจะได้อำนาจมาอยู่ในมือ
    แล้วเราเอง ก็ต้องเล่นการเมืองโต้ตอบ เพราะไม่อยากตกเป็นเหยื่อของคนแบบนี้
     
    เราไม่อยากให้คนไม่ดีได้เครดิต แต่ไม่เดือดร้อนหากเราจะเป็นคนที่ได้มันไป -- มันคือความ 'โลภ' ใช่ไหม?
    เราไม่พอใจที่โดนดูถูก ไม่พอใจที่ถูกสั่งราวกับเป็นทาส และลุกขึ้นมาต่อต้าน -- มันคือความ 'โกรธ' ใช่ไหม?
    เราบอกตัวเองว่าเราทำถูกแล้ว ที่เคลื่อนไหวเพื่อเอาสิทธิและอำนาจกลับคืนมา -- มันคือความ 'หลง' ใช่ไหม?
     
    นี่เป็นจุดที่เรามักจะไม่ชอบตัวเองอยู่เสมอ เพราะเรารู้ตัวว่า
    เราสนุกกับการจัดการความขัดแย้งและปัญหา เราสนุกกับการเล่นการเมืองเมื่อจำเป็น
    เราสะใจที่ได้เอาชนะ และดึงมวลชนมาเป็นฝ่ายเรา
    เราสะใจที่ประสบความสำเร็จ และเชื่อในชั้นเชิงตัวเอง
    เราสะใจที่คงภาพลักษณ์ดีๆ ของตัวเองไว้ได้โดยไม่ต้องทำร้ายศัตรู
     
    แต่ลึกๆ แล้วเราไม่อยากจะรู้สึกอะไรเลย ไม่อยากเป็นแบบที่กำลังเป็นอยู่
    ไม่อยากดิ้นรน ไม่อยากแก่งแย่ง ไม่อยากต่อสู้ ไม่อยากเป็นเหยื่อ
    อยากคิดแต่เรื่องดีๆ อยากเห็นแต่สิ่งสวยงาม
     
    มันอาจจะสบายใจกว่า ถ้าเราไม่รู้เท่าทันอะไรเลย และถูกเอาเปรียบ
    เพราะอย่างน้อยเราก็ไม่จำเป็นต้องคิดวางแผนทำร้ายใคร
     
    สิ่งที่เรากำลังทำอยู่ มัน "จำเป็น" จริงหรือเปล่านะ?
     
    ทำไมชีวิตยากจัง --
    July 15

    เอาแล้วไง

    ว่าด้วยเรื่องเปเปอร์งานกลุ่ม
    ที่ได้รับ assignment มาเมื่อสองเดือนก่อน
     
    และแล้วก็มีผู้นำที่แสนมั่นใจ ส่งเปเปอร์ไปให้อาจารย์ดู
    ประมาณว่าขอคอมเม้นท์หน่อยครับ เปเปอร์กลุ่มเราดีแค่ไหน มีไรแนะนำไหม
     
    ไอ้เราก็ปากเปียกปากแฉะจนท้อใจ ว่ามันไม่ได้เป็นไปตาม course expectation
    เมื่อคืนก็บอกคนนึง เช้านี้ก็บอกอีกคนนึง
    ผลคือเหมือนเดิม ไม่มีใครฟังกะเหรี่ยงโง่ๆ อย่างเราหรอก
    ไอ้ที่เราเขียนไป โดนเพื่อน edit และตัดออกเยอะสุด แถมยังโดน rewrite ใหม่ทั้งหมด โดยคุณพี่เลี่ยมหัวหน้ากลุ่ม
     
    โหย แม่งไม่อยากบอกพวกมันเลยว่า ปกติเปเปอร์กรูเนี่ย เขียนเอง ไม่มีใครมาคอยแก้เนี่ย เพอร์เฟ็กท์ สกอร์ ทุกชิ้น
    ไอ้เรารึก็เห็นว่า เออ งานกลุ่มๆ ประชาธิปไตยๆ คนหมู่มากเห็นว่าเราโง่ ไม่เป็นไร เราคงโง่จริงๆ โง่ตามเสียงส่วนใหญ่
     
    วันนี้อาจารย์คอมเม้นท์ บอกว่า
    เปเปอร์กลุ่มคุณคงต้องทำใหม่แล้วล่ะ มันไม่ครอบคลุมประเด็นที่ต้องการเลย
    ไม่เกี่ยวเลยกับหัวข้อที่ให้ทำ และไอ้ส่วนที่สำคัญก็ไม่มีพูดถึงซักกะนิด

    deadline ส่งงาน 35 หน้า มีเวลาทำใหม่อีก 5 วัน
    ต้องเตรียมพรีเซนเทชั่นสำหรับวันจันทร์หน้าหนึ่งชั่วโมง
    ต้องทำ hand-outs แจก สองส่วน เนื้อหา กับ discussion
    ต้องเตรียมกิจกรรมให้คนในคลาสช่วยกันแสดงความคิดเห็น และสร้างโมเดล
    คงทันหรอกเนอะ
     
    เอาสิครับพี่น้อง ทีนี้อีเมลมากันใหญ่
    ประชุมด่วนๆๆ เราต้องรีบแก้เปเปอร์ ตามประเด็นต่อไปนี้
    หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
    ซึ่งไอ่เหมียวได้พยายามบอกมาโดยตลอด ทุกข้อ ไม่ขาดไม่เกิน
     
    มีคนเมสเสจมาบอกว่า ขอบคุณนะที่ยกประเด็นพวกนี้มาบอกไว้
    เป็นคนเดียวกันกับที่บอกว่า นี่เหมียวไม่รู้อะไรถึงขนาดที่ต้องขอให้เขียน outlines เลยเหรอ
     
    ก็-- นะ การเรียนรู้แบบกลุ่ม และ minorities ที่มักจะถูก ignored
    เด็ดจริงๆ อเมริกันชน
     
    เฮ้อ ลาก่อน -- เกรดกรู -__-'
     
     
     
     
     
     
     
    May 28

    อีโก้ตัวเก่า

    เซ็งครับพี่น้องครับ
     
    เพิ่งรู้ว่าทำงานกลุ่มมันยากเย็นก็คราวนี้เอง
    ปกติไม่ว่าจะเรียนอะไร เวลาอาจารย์ให้เลือกว่าจะทำเดี่ยวหรือทำกลุ่ม
    ก็จะเลือกทำกลุ่มก่อน เป็นการแบ่งเบาภาระ รุ่งก็มีเพื่อนรุ่งด้วย ร่วงก็มีเพื่อนร่วงด้วย
    แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น การรวมกลุ่มก็จะมาจากความสมัครใจของสมาชิก ก็เลยไม่ค่อยจะมีปัญหาเท่าไหร่
     
    เราเป็นคนชอบทำงานกลุ่มมากๆๆ คงเพราะทำหนังสือพิมพ์มา
    ทุกอย่างต้องมีฟังก์ชั่น ทุกอย่างคือทีมเวิร์ก เราแชร์ความคิด แชร์ผลงาน และรับฟังกันเสมอ
    เราค้นพบความสามารถหลายๆ อย่างในตัวสมาชิกทุกคน ที่หากไม่ได้ทำร่วมกันแล้ว เราคงมองไม่เห็น
    แล้วทุกคนก็เป็นเพื่อนกันมายาวนาน เคารพในศักยภาพของกันและกันมาแต่ไหนแต่ไร
     
    คราวนี้มาเจอกลุ่มความหลากหลายทางชีวภาพ แต่เสือกเข้า track เดียวกัน
    เลยโดนจับให้อยู่ด้วยกัน คิดกันไปคนละทาง มองโจทย์กันไปคนละแบบ
     
    แต่ละคนก็อยากให้ทำเรื่องที่อยู่ในความสนใจของตัวเอง ไปๆ มาๆ ก็กลายเป็นกดดันให้คนอื่น
    ต้องมายอมรับเคสที่มันรู้จักของมันอยู่คนเดียว
     
    เอาวะ ประชาธิปไตย ในเมื่อไม่มีใครค้าน เอาเคสที่ว่าก็ได้ แม้ว่ามันจะไม่เกี่ยวกับประเด็นรายงานเล้ยยย
    แต่ก็จะพยายามโยงให้มันเกี่ยวให้จงได้ จงเชื่อในศักยภาพของทุกคน
     
    ปัญหาคือ มันไม่ตอบโจทย์ ไม่เข้าใจว่า ไอ่คนพวกนี้มันอ่านโจทย์กันไม่เป็นหรือไงวะ ว่าเค้าต้องการอะไร
    แล้วไอ้ทีกำลังจะทำมันแหกโจทย์ไปขนาดไหน อาจารย์รู้คงร้องไห้เสียใจแหงๆ
     
    พอไอ่เหมียวกระเหรี่ยงทัก ว่าจริงๆ แล้วมันควรจะเริ่มจากตรงไหนก่อน คำตอบคือ
    "มันก็ถูก แต่มันอุดมคติเกินไป ทำจริงไม่ได้หรอก"
    ก็กรูเนี้ยย ทำจริงมาแล้ว ทำได้มาแล้ว
    ทำไม่ได้แล้วกรูจะมาบอกทำซากไร
    ทำไม่ได้แล้วอาจารย์จะให้ทำทำไม
     
    เอาวะ บัวใต้น้ำ ช่างแม่มัน
     
    แบ่งงานกันไปเขียนหนังสือ ไอ่เด็กกะเหรี่ยงก็พูดมาอีกว่า งั้นเรามาทำ outlines กันเลยมั้ย
    เจ๊อาฟริกันหัวเราะ บอก "นี่ยูถึงกับจะต้องทำ outlines เลยเหรอ"
    ลุงเมกันบอก "ผมว่าไม่จำเป็นหรอก ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่"
    แล้วก็กลายเป็นว่า ทุกคนคิดว่า ไอ่เหมียวโง่ดักดาน ไม่เข้าใจว่าตัวเองจะต้องเขียนอะไรลงไป เหอๆ
     
    เลยได้แต่เงียบ พอไม่พูด ก็โดนว่าว่าทำไมไม่แสดงความคิดเห็น
    พอแสดงความคิดเห็น ก็แม่งค้านกันตั้งแต่ตูยังพูดไม่จบ
     
    ทำใจ คิดซะว่า ก็เพราะพวกแกเป็นอย่างงี้ไง แม่งก็เลยไม่มีผลงานดีๆ ซักที
    แต่ที่ทำใจไม่ได้ก็คือ ต้องมาแชร์คะแนน 35% กับคนอย่างพวกมัน ในจังหวะที่เราพลาดไม่ได้เพราะชีวิตยังห้อยต่องแต่งอยู่บนเส้นด้าย
     
    เวรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
     
    เซ็งโคตรๆๆ รู้สึกว่าทำงานกับคนง่าว ง้าว ง่าว เรียนถึงพีเอชดีกันได้ไงวะ ไอ้คนพวกนี้ ประสาทจริงๆ
     
    จำที่พี่เคเคยทักไว้ว่า คนเรียนสายนี้มันอีโก้สูง ทะเลาะกันบ่อย คุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะถือว่ากูแน่สุดๆ
     
    คิดไปคิดมา เออ หรือเราเองวะที่ง่าว
    หรือเราก็ไม่ต่างกับพวกนั้นวะ ที่อีโก้สูงๆ มีหลักของตัวเอง ไม่สนหลักของคนอื่น
    หงุดหงิดเพราะคนอื่นไม่ได้อย่างใจ
    หงุดหงิดที่ควบคุมอะไรไม่ได้
     
    ควบคุมคนอื่นไม่ได้ ก็คงต้องเริ่มที่ตัวเองก่อน
    เบื่อกับอีโก้คนอื่น ก็คงต้องหันมาลดอีโก้ตัวเองก่อน
    แก้ไขอะไรไม่ได้ ก็คงต้องแก้ไขที่ตัวเองก่อน
     
    ทำให้ดี เท่าที่สมองน้อยๆ จะทำได้ก็แล้วกัน
     
    เฮ่อ --- แม่ง เกลียดงานกลุ่มว่ะ
     
     
    May 16

    ไม่มีอะไรอยู่ไกล

     
    ช่วงนี้เป็นช่วงแห่งการระลึกความหลังของผู้สูงอายุ
    เพื่อนเก่าๆ ต่างทยอยมาพบปะกันบนโลกเสมือน พูดคุยกันได้โดยไม่ต้องส่งเสียง
    และเอารูปสมัยที่ยังไม่มีกล้องดิจิตอลมาสแกนขึ้นอวดกัน
    เรามีความรู้สึกอยู่สองอย่างที่ขัดแย้ง อย่างหนึ่งคือ สิ่งต่างๆ ที่เคยทำในอดีตมันเหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้
    ในขณะที่อีกฝั่งของการรับรู้นั้นบอกเสมอว่าเราต่างเดินออกจากตรงนั้นมาแสนไกลจริงๆ
     
    รูปที่เรานั่งหน้ามุ่ยตอนรับน้องนอกสถานที่เมื่อปีสอง เพราะถูกบังคับให้ไปช่วยงานเพื่อน
    วันนั้นในฤดูฝน เราเดินอยู่แถวๆ ดงต้นไวท์คริสต์มาสที่ไม่ออกดอก พลางจินตนาการว่ามันจะสวยแค่ไหนในฤดูหนาว
    แต่ก็ยังไม่เคยได้กลับไปซะที
     
    รูปที่เราใส่เสื้อยืดสีเหลืองสด กางเกงสะดอสีม่วงลายๆ สะพายย่ามที่ใส่สมุดจดรายชื่อลูกค่าย
    ตอนนั้นเราชอบความมอมแมมซกมกของตัวเอง และแอบชื่นชมตัวเองอยู่นิดๆ ที่ได้พาบรรดานักศึกษาชาวเมือง
    มารู้จักวิถีชีวิตสุขสงบของชาวเขา (ก่อนที่จะได้บุคคลเสมือนแม้วมาเป็นแฟน -- แม้วที่หมายรวมๆ ถึงชาวเขานะ ไม่ใช่อดีตนายก)
     
    รูปที่เราเอาทรายทะเลมาพอกขาไอ่ส้ม แล้วพยายามวาดรูปทับลงไปให้เหมือนนางเงือก
    เราเห็นพระอาทิตย์ตกลงทะเลมาหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนที่ฟ้ากับทะเลจะสีแดงสวยเท่าที่เกาะลิบงเลย
    ทริปนั้นทะเลาะกับไอ่หน่องเพราะไปล้อมันเรื่องไม่ยอมอาบน้ำ โดนโกรธไปเป็นวัน ต้องตามง้ออย่างจริงจังมาก
     
    รูปที่เราไปเที่ยวแม่อูคอและแม่ฮ่องสอนกับไอ่นอต เฮียบิม อ้อยจี รถครัชเจ๊งและไหลลงมาเกือบตกเขาตาย
    โชคดีที่พระคุ้มครอง ทำให้เราไหลลงมาตรงลานหญ้าข้างทาง ฝั่งตรงข้ามมีธารน้ำ (ไว้ให้ล้างหน้ากับล้างจาน) และทุ่งบัวตอง (ไว้ให้แอบเข้าไปฉี่)
    ฝั่งที่เราจอดรถมีบ้านร้างเล็กๆ อยู่หลังหนึ่ง ซึ่งหลังจากสำรวจแล้วทุกคนลงความเห็นว่าจะกางเต๊นท์นอนนอกบ้านเนื่องจากกลัวผี
    เมื่อสัปดาห์ก่อนไอ่นอตบอกว่า มันไม่ใช่ทริปไปเที่ยวโว้ย แต่มึงน่ะ จะไปลักลอบนำคนต่างด้าวเข้าประเทศตะหาก ว้าย ลืมไปแย้ว
     
    รูปที่เราไปฝึกงานกับสาวๆ ที่ภูคา โหย ตอนนั้นรู้สึกว่าชีวิตทำไมดีอย่างงี้ มีสาวๆ ล้อมรอบเต็มไปหมด (เอิ๊กๆๆ) บรรยากาศก็ดี
    ที่สำคัญได้เที่ยวฟรีๆ มีไกด์นำทางกิติมศักดิ์ ทำงานเป็นส่วนน้อย ตอนนั้นแอบชอบวารีด้วย แต่ไม่ได้บอกใครจนถึงทุกวันนี้ อิอิ
    เวลาดูรูปที่ษรอัพไว้จะได้กลิ่นของสายหมอกเย็นๆ ตอนก่อนพระอาทิตย์ตกบนดอยภูคาโชยมาด้วย
     
    รูปที่เรานั่งล้อมวงปูกระดาษหนังสือพิมพ์กินข้าวเย็นในห้องอ่างแก้ว ได้ซื้อของกินแบบพื้นเมืองแปลกๆ (ตอนนั้นที่ชื่อแปลกสุดคงเป็น "น้ำพริกอีเก๋")
    หาซื้อตามเพลงของกิ๋นพื้นเมืองของจรัล มโนเพชร เพื่อจะเอาไปเขียนคอลัมน์ แอบดีใจด้วยที่ไอ่นุชบอกว่าอ่านแล้วรู้สึกตะกละ ไม่รู้มันจำได้อยู่ไหม
    ดูท่านั่งแต่ละคนแล้วกะโปโลมาก ยิ่งถ้าเทียบกับหน้าที่การงานหรือรูปแบบชีวิตเด็กอ่างแก้วแต่ละคนในตอนนี้ อีกหน่อยใครโด่งดังออกทีวี
    เป็นคนสำคัญระดับชาติขึ้นมา รูปนั่งชั่นเข่ากินข้าว (เหมือนเวลาเล่นไพ่ตามบ่อน) คงกลายเป็นภาพสำหรับแบล็คเมล์และทำลายอนาคตได้ 555
     
    รูปที่เราถ่ายเพื่อนๆ เล่นน้ำกันที่เขื่อนแม่งัด ก่อนที่จะเกิดเรื่องน่าเศร้ากับไอ่ป้อม เราอาจจะโรคจิตไปสักหน่อย ที่เลิกไปเที่ยวแพประพันธ์สามปี
    จนวันหนึ่งก็นึกอยากกลับไปเที่ยวที่นั่นซะเฉยๆ ทั้งๆ ที่เพื่อนๆ ที่ร่วมทริปไปด้วยกันคงไม่อยากไปเห็นที่นั่นอีกแล้ว แต่ก็นะ ชีวิตเราที่ผ่านมา
    เจอกับความสูญเสียหลายครั้ง จนถ้าเรากลัวที่จะกลับไปยังจุดนั้นๆ เราคงไม่ได้ออกบ้านไปไหนเลย
     
    ดูรูปเก่าๆ แล้ว อย่างหนึ่งที่เราเสียดายก็คือ เราเป็นคนไม่ชอบถูกถ่ายรูป 555 อันเนื่องมาจากเราไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงตอนเข้ากล้องดี
    นิสัยนี้เพิ่งมาหายไปตอนที่บีทซื้อกล้องดิจิตอลมาฝาก (เห่อมาก เพราะว่าตอนนั้นเมืองไทยยังไม่ค่อยมีขายเลย)
    และวันนี้พอเข้าไปเยี่ยมสเปซของเพื่อนๆ เราถึงได้คำยืนยันแล้วว่า การเก็บความทรงจำไว้ในภาพถ่ายมันทำให้อดีตเราชัดเจนขึ้นแค่ไหน
     
    อดีต อดีต อดีต นับย้อนไปห้าปี สิบปี กับการที่เราไม่สามารถย้อนเวลากลับได้ในความเป็นจริง
    คงเป็นเพราะอย่างนี้ เวลาดูรูปเก่าๆ เราถึงมีความสุขแบบแฝงความเศร้าอยู่ลึกๆ
    สุขที่เคยมีวันแสนสุขได้ขนาดนั้น
    เศร้าที่รู้ว่าวันแสนสุขมันเป็นอดีตไปเสียแล้ว
     
    แต่วันเวลาดีๆ มันก็ไม่น่าจะอยู่ไกลเกินเอื้อมนี่นะ
    ความสุขก็ไม่ได้อยู่ห่างเกินกว่าเราจะคว้ามัน
    ขึ้นอยู่กับว่า เราจะให้โอกาสตัวเองกลับสู่วัยเยาว์อีกครั้งไหม
     
    เรายังหัวเราะเยอะๆ ได้อีกนับล้านๆ ครั้งในชีวิต
    เพียงแค่มีคนจะหัวเราะไปด้วยกัน
     
    ไม่มีอะไรอยู่ไกล
    ถ้าเรามั่นใจว่าเราจะได้กลับมาใกล้กันอีกครั้ง เนอะ
     
    ปล. อิจฉาพวกพอช. ที่ได้ไปแม่งัดในวัยย่างสามสิบจริงๆ ให้ตายเหอะ!!!!
    May 02

    รีบกลับบ้านกันนะ!

    ไปอ่านบล็อกของพี่คิดมา http://siravij.hi5.com
    ก็เลยได้ย้อนกลับมาทบทวนตัวเองนิดหน่อย
    ในเวลาที่ชีวิตจะต้องเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
     
    เราเป็นคนชอบการเปลี่ยนแปลง เป็นคนชอบเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ และได้เจอสิ่งใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา
    เราเกลียดการย่ำอยู่กับที่ ในขณะที่ยังมีหนทางเบื้องหน้าให้ก้าวต่อ
     
    เรามีความฝันมากมาย เป็นความฝันที่เห็นแก่ตัวเสียด้วย เราเสพติดเสรีภาพจนเกินพอดี
    และแทบจะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความฝันของตัวเอง
     
    ฉะนั้น ชีวิตจะต้องเปลี่ยนแปลงอีกสักกี่หน หากความเปลี่ยนแปลงนั้นยังคงมีถนนสายที่เราอยากเหยียบย่างทอดยาวให้เห็น เราก็พร้อมสำหรับมันเสมอ
     
    -------------------------------
     
    ช่วงหลายปีที่ผ่านมา ความฝันของเราชัดเจนขึ้น ผกผันกับจังหวะชีวิตที่ทำให้ต้องเปลี่ยนเส้นทางอยู่แทบจะตลอดเวลา
    มันตลกดีสำหรับเรา เวลาที่มองเห็นตัวเองเดินเลี้ยวออกนอกเส้นทางที่มุ่งหมายไว้ ทุกครั้งที่ชีวิตของใครอีกคนจำต้องเปลี่ยนแปลง
    มันตลกดี เวลาที่มองเห็นใครคนนั้น ที่มีคนเคยทักว่า เขาเป็นคนที่ไม่มีความฝันเป็นของตัวเอง ต้องวิ่งไปตามเส้นทางที่หลายคนเคยฝัน แต่ทำไม่ได้
    มันตลกดี ที่เราทิ้งเสรีมาสู่พันธนาการตลอดชีวิต เพื่อจะได้จับมือเดินไปพร้อมๆ กับคนคนเดียว
    แล้วในวันหนึ่ง เราก็เดินไปจรดกับเส้นทางเดิมที่เคยฝันไว้อีกครั้ง
     
    ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ จนถึงวันที่ความเปลี่ยนแปลงรอคอยอยู่เบื้องหน้า
    และเป็นครั้งแรก ที่เรารู้สึกไม่ถูกใจกับมัน
     
    เรายังคงมีเสรีเหลือพอสำหรับทำความฝันของตัวเองให้กลายเป็นความจริง
    เขามีพันธะที่จะต้องทำความฝันของคนอื่นให้กลายเป็นความจริง
     
    ตรงทางแยกเบื้องหน้า ซึ่งเราสองคนไม่อาจจับมือเดินไปด้วยกันตลอดเวลาได้อีก
    เราจึงได้รู้ว่า เวลาสำหรับการฝันเฟื่องในระหว่างทางนั้นกำลังสิ้นสุดลง
    เราสองคนคงไม่จำเป็นต้องวิ่งตามกันและกันเหมือนช่วงที่ผ่านมาแล้วล่ะ
    เราแค่เดินไปพร้อมๆ กัน แม้จะบนคนละเส้นทาง แต่ก็สู่จุดหมายเดียวกัน
     
    ความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ อาจจะเป็นทางลัดกลับบ้านก็ได้นะบีทนะ
    -------------------------------------
    April 23

    เจ้าบ้านมาแล้ว!

    พูดถึงเจ้าบ้าน จะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่คุณพี่เกเตอร์สุดเลิฟของเรา
     
    วันนี้เห็นข่าวแว้บๆ มีพี่เกเตอร์แอบเข้าไปทำกับข้าวในครัวคุณป้าคนหนึ่ง
    คุณป้าบอกว่า ได้ยินเสียงโครมครามในครัว
    เอ๊ะ แมวอิชั้นทำกับข้าวไม่เป็นนี่หว่า
    หรือแมวข้างบ้านที่ตัวใหญ่กว่า มาช่วยล้างจานก้นนะ
     
    คิดแล้วคุณป้าก็ลงบันไดมาจากชั้นสอง และจ๊ะเอ๋กับลูกพี่ขาใหญ่
    (ใหญ่จริงๆ นะ แปดฟุต แปดนิ้ว) กำลังเฝ้าตู้เย็นอยู่
     
    โอ้ว   มาย   ก้อด   !
     
    สิ่งแรกที่ประชาชนคิดคือ 911
    และนี่คือบทสนทนาทางโทรศัพท์ที่อัดเทปไว้
     
    911:  สถานีตำรวจเมือง บลาๆๆ ค่ะ
    ป้า:    เอ่อมม อิชั้นชื่อฟรอสตี้นะคะ คือ..
    911:  (พูดแทรกเข้ามาทันใด) เกิดอะไรขึ้นคะ
    ป้า:    มีเกเตอร์อยู่ในครัวที่บ้านอ่ะ แง้
    911:  เหรอคะ แล้วเกเตอร์ตัวยาวเท่าไหร่คะ
    ป้า:    (กรูจะไปวัดมันได้ไง)  มัน ใ ห ญ่ โ ค ต ร
    911:  แล้วมันโคตรแค่ไหนล่ะคะ ซัก 4 ฟุตได้มั้ย
    ป้า:    ไม่รู้ๆๆ รู้แต่มันใหญ่ แล้วก็อยู่หน้าตู้เย็น
    911:  (พูดแทรก) เอ่อ ป้าคะใจเย็นๆ นะคะ
    ป้า:    อย่างต่ำที่เห็นก็ยาว สามฟุตได้ล่ะมั้ง
    911:  ป้าคะ เดี๋ยวนะๆ
    ป้า:    เห็นมันได้ครึ่งตัว อิชั้นก็วิ่งหนีขึ้นมาโทรศัพท์เนี่ยแหละ บลาๆ
    911:  ป้าแน่ใจนะคะ ว่ามันไม่ใช่ แบบว่า กิ้งก่าอิกัวน่า ที่ใหญ่ผิดปกติ หรือประมาณไอ่ตัว..
    ป้า:    (สวนกลับทันควัน) ม้ายยย ม่าย ม่าย ม่าย ม่ายช้ายยยยย
    และเมื่อเจ้าหน้าที่ไปถึง ก็พบว่า ไม่ใช่สามฟุตจ้ะ แต่เป็นอาเจ๊แปดฟุตแปดนิ้ว หนักสองร้อยสามสิบพาวด์
    ที่กำลังหงุดหงิดเพราะโดนจับได้ว่ามาแอบเข้าครัวชาวบ้าน ขู่แฟ่ๆ กระโดดๆ อยู่ในครัว
    แม่งงงงง น่ากลัวโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อิกัวน่าตัวนี้
     
    หลังจากจับอาเจ๊ได้แล้ว บรดาเจ้าหน้าที่ก็มาตรวจสอบว่า มีเกเตอร์เข้ามาในครัวได้ไง และพบว่า เจ๊แกมุดทะลุมุ้งลวดหลังบ้านเข้ามา
     
    เจ้าหน้าที่ก็อธิบายว่า คงต้อง destroy เกเตอร์นะ ยกเว้นว่าป้าจะอยากเลี้ยงไว้เอง -- อันนี้ย้อเย่นเ-
    เพราะว่า ถ้าเกเตอร์เคยเข้าบ้านคนแล้ว มันก็จะเข้ามาอีก แล้วมาไล่กินแมวบ้านอื่นอีก (สงสารเกเตอร์เนาะ)
     
    คุณป้าสงสารเกเตอร์เหมือนกัน แม้จะหวิวๆ ว่า แล้วแมวชั้นหายไปไหน
    ประมาณหนึ่งชม. หลังจากพลพรรคกู้ภัยกลับบ้านไป น้องแมวก็ออกมาจากที่หลบภัย
    คงสงสัยว่า โคตรพ่อกิ้งก่าที่เราจับเล่นทุกวัน มาแก้แค้นแน่ๆ 5555
     
    เฮ่อ ตกลงว่า ใครผิดหว่า ระหว่างคนที่ไปปลูกบ้านทับที่เดินเล่นริมน้ำของเกเตอร์
    หรือเกเตอร์ที่มุดรั้วเข้ามาทัศนศึกษาในบ้านคน
     
    จะเป็นยังไงก็ช่าง ขอรักเกเตอร์อยู่ห่างๆ นะจ๊ะ
    March 19

    สายลมไม่ได้พาฉันกลับบ้าน

    ในหนึ่งขณะที่ลมร้อนพัดมาเบาเบา --
    ฉันได้ยินเสียงใบไม้หัวเราะคิกคักก่อนลอยร่วงลงแตะกับผืนน้ำใส
     
    หากเป็นเมื่อหลายปีก่อน ฉันคงหลับตา หายใจอย่างเต็มปอด
    เอนกายลงฟังยอดหญ้าบนผืนดินนุ่มพูดคุยกัน แล้วยิ้มให้กับตัวเอง
    รอสายลมระลอกที่สองโชยเข้ามาเตือนไม่ให้หลงใหลกับเสรีชั่วขณะมากมายเกินไป
    เพื่อจะลุกขึ้นคว้าย่ามแห่งความสุขใบเล็ก กระโดดขึ้นรถไปหาคนที่กำลังรอคอย
     
    วันนี้ --
    สายน้ำไหลผ่านฉันไปโดยไม่ได้เอ่ยคำทักทายเหมือนเคย
    ไม่มีเสียงกระซิบให้ออกเดินทาง ไม่ว่าจะก้าวไปข้างหน้า หรือหันหลังกลับ
     
    สายลมไม่ได้พาฉันกลับบ้าน
     
    และฉันยังคงสงสัย
     
    ว่าจะเอื้อมคว้าอะไรได้จากเส้นทางเสรีที่ตัวเองหลงใหลกันหนอ?
     
     
     
     
     
    February 29

    ฝันร้ายกลายเป็นจริง!

    เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมาได้สองสามเดือนแล้ว นึกย้อนกลับไปก็ยังตื่นเต้นไม่หาย
     
    สมัยประถม เรามักจะถูกสั่งให้ "รออยู่ในรถ" เวลาเตี่ยไปแวะซื้อของ หรือติดต่อธุระอะไรสักอย่าง
    บางครั้ง เราต้องนั่งรอในรถนานมากๆ แล้วก็มักจะจินตนาการว่า ถ้าเกิดรถมันไหลไปเอง
    เราจะทำยังไงดี  ฉะนั้น เวลาจะถูกทิ้งไว้ในรถ ต้องถามเตี่ยทุกครั้งว่า อันไหนคือเบรค อันไหนคันเร่ง
    แถมยังชอบเก็บเอาไปฝันตอนกลางคืนด้วย ว่าเรานั่งรถที่แล่นไปเรื่อยๆ แบบไม่มีคนขับ
    และพยายามทุกวิถีทางที่จะหยุดรถ แต่ไม่เคยสำเร็จ สะดุ้งตื่นก่อนทุกที
     
    จนกระทั่งขับรถด้วยตัวเองเป็น เที่ยวเล่นขึ้นเหนือล่องใต้ ความฝันนั้นก็หายไป
     
    แต่แล้ววันหนึ่ง -- ความฝันก็เป็นความจริง และทักษะการขับรถนั้นก็ช่วยอะไรเราไม่ได้ในสภาวะคับขัน!
     
    ระหว่างทางที่ขับรถเล่นกับบีท เราก็ชอบแวะที่พักริมทาง แวะมันทุกจุด เพราะคุณชายเป็นโรคจิต
    เห็นสถานที่ที่มีห้องน้ำไม่ได้ ต้องลงไปฉี่ซะหน่อย เดี๋ยวเค้าจะไม่เชื่อว่าขับผ่าน
    เราฉี่มาหลายรอบจนกระเพาะปัสสาวะแห้งแล้ว ก็เลยรอบนรถ
     
    บีทไปนานมากกก -- ไม่ได้ฉี่อย่างเดียวแน่ๆ
     
    เที่ยวเล่นมาทั้งวัน เราก็นั่งมองนั่นมองนี่รอบๆ ตัว พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอยู่ด้านหน้า
    ปัญหาก็คือ ไอ้ต้นไม้นั่นมันขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆๆๆ ว้ายๆ แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว!
     
    ตอนนั้นตกใจมาก หันไปมองรถคันข้างๆ เค้าก็มองกลับเข้ามา แต่เห็นเราอยู่ข้างใน
    คงคิดว่าเราจัดการเองได้ พอตั้งสติได้นิดหน่อย เราก็รีบคว้าเบรกมือ และพบว่า เบรคมือมันถูกดึงขึ้นไว้ก่อนแล้ว
    เราเงยหน้า -- แต่รถมันยังเคลื่อนไปหาต้นไม้เรื่อยๆ นี่หว่า ทำ ไง ดี แง้ๆๆ
     
    ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ตั้งท่าจะกระโจนไปที่นั่งคนขับ ไปเหยียบเบรค แต่-- ลืมปลดเข็มขัดนิรภัย
    สายคาดเข็มขัดกระตุกอย่างแรง เจ็บโคตร แต่ไม่มีเวลาลังเลแล้ว แว้กๆๆ รถไหลเร็วขึ้นกว่าเดิมอีก
    หาปุ่มปลดเข็มขัดไม่เจอ ไม่ทันแน่ๆ มือไม้สั่นไปหมด รถมีคันเดียวนะ ไม่มีปัญญาซ่อมด้วย ยากจน
     
    พอปลดเข็มขัดได้ เราก็คิดว่า ไม่ทันแล้วล่ะ รถไหลเร็วมากเลย พยายามเอามือยื่นๆ ไป
    จะกดเบรค โอ๊ย กดไม่ถึง ทำไมบีทไม่มาซักทีเนี่ย ชั้นทำอะไรไม่ถูกแล้ว
     
    เงยหน้าขึ้นมองหาบีท ยืนอ่านป้ายอะไรไม่รู้อยู่ไกลๆ เราตัดสินใจ จะเปิดประตูตะโกนเรียก
    พร้อมกับที่คนที่อยู่ในรถคันข้างๆ (ซึ่งตอนนี้มันเหลื่อมไปอยู่ด้านหลังรถเราแล้ว) มองหน้าเรา แล้วขับรถออกไป
     
    แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่ง --- ต้นไม้ยังอยู่ที่เดิม
     
    เพราะว่า รถเราไม่ได้เคลื่อนไปไหนเลย แต่อีคันข้างๆ ต่างหากที่มันถอยหลังอ้ะ -__-'
     
    แล้วที่เค้ามองเข้ามาในรถ (มองทั้งครอบครัว) ก็คงสงสัยว่าเราทำท่าตกใจอะไร
    เห็นดิ้นไปดิ้นมาท่าทางผวาตื่นอย่างแรง คว้านั่นคว้านี่ไปทั่วรถ (คำเมีองเรียกว่า "ปั๊ดเว้อปั๊ดว้า")
    พอเค้าจากไป ไม่มีรถอยู่ข้างๆ แล้ว ก็เลยไม่รู้สึกละว่าเรากำลังเคลื่อนที่ 555
     
    ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่นะ เวลารถข้างๆ ถอยหลัง เราจะเหยียบเบรคจนตัวโก่ง แล้วใจหายแว้บ
    ว่าทำไมเบรคแล้วรถยังไหลอยู่ ทุกทีเลย ฮือๆ
     
    บทเรียนคราวนี้สอนให้รู้ว่า แม้จะขับรถเก่งแล้วก็ใช่จะทำให้คนเราฉลาดขึ้น เอิ๊กๆๆ
    ------------------------------------------------
    February 17

    คิดถึงเชียงใหม่

    ตื่นมาสายโด่ง --
    หลังจากที่เมื่อคืนเขียนหนังสือไม่ออก เครียดจนปวดข้อนิ้วเลย
    นอนไม่หลับ ต้องแชทบำบัดซะหน่อย
    เข้านอนตีห้า ตื่นมาเที่ยง
     
    วันนี้อากาศดีมาก เก็บห้องแคบๆ เท่ารูหนู
    เปิดหน้าต่างให้อากาศข้างนอกเข้ามา
    บ่ายๆ แดดส่องเข้ามาอ่อนๆ ลมเย็นๆ
    เปิดเพลงแบบที่ชอบฟังสมัยก่อน เรื่อยๆ เฉื่อยๆ
    หอมกลิ่นหญ้าด้วย มีละอองเกสรอะไรไม่รู้ถูกพัดเข้ามาให้ผื่นขึ้น
     
    นี่มัน -- เชียงใหม่ชัดๆๆๆๆ
     
    คิดถึงเชียงใหม่จัง
    February 11

    เด็กน้อยผู้มีวาสนาคนนั้น

     
     
    ช่วงนี้เริ่มมีเพื่อนๆ จินตนาการกันว่า ถ้าเรากับบีทมีลูก ลูกเราจะเป็นยังไง
    แต่เราไม่เคยคิดอยากจะมีลูกซักเท่าไหร่ เพราะห่วงเที่ยว ขนาดตอนเลี้ยงแมวยังไม่ค่อยจะอยากกลับบ้านที่เชียงใหม่เลย
    ทั้งติดแมว แล้วโดนแมวติด ไม่อยู่บ้านทีไร มีเรื่องเศร้าทุกที
     
    ว่าแต่ ทำไมคนถึงชอบมาคิดว่า ถ้าเรากับบีทมีลูก ลูกเราจะเป็นยังไงด้วยวะ
     
    จากการสนทนากับหลายๆ คน สาเหตุที่อยากเห็นหน้าค่าตาเด็กน้อยผู้โชคดีนั้น แบ่งได้เป็น 3 ประเด็นหลัก คือ
     
    1. พ่อแม่มันเรียนป.เอก ลูกมันต้องได้ยีนดีๆ มา และกลายเป็นเด็กอัจฉริยะ

    สมมุติฐานนี้อันตรายมาก เพราะจากความรู้จากการเรียนวิทย์กายฯ ตอนม.ปลายนั้น บอกเราว่า
    การถ่ายทอดทางพันธุกรรมมันเลือกยีนเด่นกันแปลกๆ

    เช่น การมีขนที่นิ้วมือ การห่อลิ้น พับลิ้น หรือเอาลิ้นแตะจมูกได้ เป็นยีนเด่น
     
    แล้วถ้าเกิดนิสัยงุ้มนิ้วตีนของพ่อมัน มาบวกกับท่าเดินกางขาของแม่มัน
    หรือความสามารถในการเล่นเกมต่อเนื่อง 24 ชม.ของพ่อมัน มาบวกกับนิสัยชอบแชทมาราธอน 16 window ของแม่มัน
    ดันถ่ายทอดลงไปสู่ลูก ประเทศชาติอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้
     
    2. พ่อแม่มันเป็นบุคคลผู้มีตรรกะทางความคิดประหลาดๆ ลูกจะต้องเป็นเด็กที่คิดอะไรแปลกๆ ตั้งแต่เด็ก
     
    เราเคยไปหาหมอด้วยอาการคอเคล็ด เจ็บมากถึงขนาดที่รบกวนการใช้ชีวิตประจำวัน ต้องทำคอแข็งเป็นโรบ็อท
    หมอก็ตรวจๆ สั่งยาคลายกล้ามเนื้อ แล้วแนะนำมาว่า "จากนี้อย่านอนหมอนสองใบนะครับ"
    เราก็หันไปมองหมอนบนเตียงในห้องหมอ แล้วหันมาถามว่า "หมอหมายถึงห้ามเอาหมอนสองอันมาวางต่อกันเหรอคะ"
     
    คิดในใจว่า อืมม อย่างงี้นี่เอง ถ้าเอาหมอนสองใบมาวางเรียงกัน เราอาจจะกลิ้งเอาหัวไปตกร่องระหว่างหมอน
    จนเป็นสาเหตุให้คอเคล็ดซ้ำซากได้ เห็นมะ ตรรกะออกจะชัดเจน -__-'
     
    หมออึ้งไปนานมากกกก แล้วก็บอกว่า "ผมหมายถึงการเอาหมอนวางซ้อนกันสูงๆ (เว้ย)"
     
    แหม ใครจะรู้ -- หมอไม่ได้พูดคำว่า "หนุน" หมอนนี่หว่า
     
    มาดูตรรกะของน้องบีทกันบ้าง
     
    สมัยก่อนอยู่บ้านกันหลายคน ดูทีวีกันดึกมาก ทีนี้ หลังจากปิดสถานีเนี่ย เค้าก็จะมีภาพอะไรไม่รู้เป็นสีๆ
    แล้วเปิดเพลงเหมือนรายการวิทยุแบบไม่มีดีเจ แล้วอีเพลงพวกนี้มันก็ม่วนดี เพลงเก่าๆ แบบหาฟังไม่ง่าย
    ประมาณ ที สเกิ๊ร์ต (ที่ป่านนี้คงเหนียงยานแล้ว) เลยเปิดทีวียามดึกไว้เป็นเพื่อนแทนที่จะฟังวิทยุ
     
    บีทเดินออกมาจากห้อง มองหน้าคน มองทีวี แล้วพี่แกก็เดินไปหยิบรีโมท ปิดทีวีเฉยเลย
     
    ประชาชนหันขวับไปมองหน้าบีท ส่งสายตาตั้งคำถามเอาเรื่องว่ามึงปิดของพวกกูทำม้ายย
     
    บีทก็ทำท่าตกใจนิดหน่อย แล้วถามกลับว่า "อ่าว ไม่ดูทีวีแล้วเหรอ"
     
    เพื่อนบอก "นั่นมันคำพูดของกูเว้ยยยยยย"
     
    3. พ่อแม่มันเป็นคู่ที่เหมาะสมและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขและลงตัวมาก ลูกมันก็จะเป็นเด็กที่มีความสุข
     
    กรณีดังกล่าวอาจจะเป็นกรณีที่ก่อให้เกิดปัญหาความสับสนของลูกได้มากที่สุด
    เพราะอีความ เหมาะสม อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข และลงตัวเนี่ย มันประมาณว่า
     
    พ่อมันพูดจาตลก มีอารมณ์ขัน >> แม่มันหัวเราะชอบใจ แกมหมั่นไส้ >> จึงเอาฝ่ามือตบลงไปที่กลางหน้าผากของอีกฝ่าย
    >> พ่อต่อสู้โดยการจับแม่มันจั๊กจี้ >> แม่มันตอบโต้โดยการถุยน้ำลายใส่หน้าพ่อ
     
    -- อืม รักกันมากๆ --
     
    ช่วงก่อนอ่านหนังสือเครียดมาก พยายามทำความเข้าใจเรื่อง Theory Building ด้วยความเป็นรุ่นน้อง
    เราก็ไปถามบีทเพื่อหาความรู้เพิ่มเติมทางลัด
     
    เหมียว: บีทรู้จัก induction มั้ย อธิบายหน่อยสิ
    บีท:    รู้จักสิ เรียนมาถึงป่านนี้
    เหมียว: เออ งั้นอธิบายหน่อยได้ไหม ประมาณว่าถ้าเป็นสายของบีทนี่จะต้องทำยังไงอ่ะ
    บีท:    ก็ induction อ่ะ การเหนี่ยวนำของกระแสไฟฟ้าไง
    เหมียว: หา อะไร ทำไมเหนี่ยวนำ เกี่ยวไรด้วยวะ
    บีท:    อ้าว ก็มันเรื่องพื้นฐานนะ ไม่ใช่ศัพท์ยากอะไรนิ แกโง่ป่าว
    เหมียว: คือ ชั้นหมายถึงว่า มันเป็นกระบวนการเก็บข้อมูล หาความสัมพันธ์มา generalize แล้วพัฒนาไปเป็นข้อเสนอทางทฤษฎีง่ะ
             อีกระแสไฟฟ้านี่ไม่รู้จัก
    บีท:    อ่าว เวร งั้นเลิกคุยกันเหอะ
     
    -- อืม ลงตัวมากๆ --
     
    คิดไปคิดมา เออ สนุกดีแฮะ อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อแม่จะมีอิทธิพลต่อความสับสนของลูกได้มากแค่ไหน
    อาจจะได้ research ชิ้นใหม่ที่มีประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติก็ได้นะ
     
    ใครหนอ จะมาเป็นเด็กน้อยผู้มีวาสนา ที่จะได้สร้างประโยชน์ยิ่งใหญ่ต่อมวลมนุษยชาติ
     
    แต่ตอนนี้ ขอเอาสองชีวิตเราให้รอดซะก่อน ไม่งั้นมนุษยชาติอาจจะเดือดร้อนได้ 5555
     
    January 28

    ทางลัด

    วันนี้อาจารย์เล่าให้ฟังว่า พ่ออาจารย์เป็นนายทหาร ดุมากๆๆๆๆ อาจารย์กลัวพ่อมาก

    สมัยเรียนชั้นป.หก วันหนึ่ง พ่อใช้ให้ไปซื้อน้ำมันนวด ที่ร้านตรงอีกห้าซอยถัดไป
    ซึ่งต้องเดินกันไกลกว่าจะถึง

    น้ำมันนวดราคา 4.95 บาท พ่อให้ตังค์มาครบ ไม่ขาดไม่เกิน

    อาจารย์คงฉลาดตั้งแต่เด็ก ก็เลยคำนวณ cost-efficiency แล้วเห็นว่า อีร้านขายยา
    ตรงปากซอยบ้านเราเองเนี่ย มันก็ขายน้ำมันนวดเหมือนกัน ราคาต่างกันแค่ 5 สตางค์
    ถ้าเดินไปซื้อ ไกลก็ไกล เหนื่อยก็เหนื่อย ใช้เวลามากกว่ากันตั้ง 20 นาที
    เอาไปทำอย่างอื่นได้ตั้งแยะ

    ดำริได้ดังนั้น อาจารย์ก็เดินไปร้านขายยาปากซอย ออกตังค์เอง 5 สตางค์
    จ่ายเงินไป 5.00 บาท จะได้รีบกลับมาวิ่งเล่น

    พอยื่นน้ำมันให้พ่อ พ่อถามว่า "ซื้อมาจากร้านไหน"

    เด็กกลัวพ่อ โกหกไม่เป็น ก็เลยสารภาพ และให้เหตุผลประกอบพร้อมมูล
    มั่นใจว่า การใช้เงินเพิ่มแค่ 5 สตางค์นั้นแลกกับโอกาสที่จะไปทำอะไร productive ตามประสาเด็กๆ ได้อีกโข

    พ่อบอกว่า การคิดแบบนี้เป็นสิ่งที่ดี แต่ในชีวิตจริง บางสิ่งที่มันถูกต้องชัดเจน
    เราก็ควรจะต้องเดินไปทางนั้น เพราะร้านใกล้บ้านอาจจะชอบขายยาหมดอายุ
    หรือคนขายชอบขี้โกง ต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง พ่อถึงให้เดินไปไกลๆ

    เด็กชาย prof. dr. wan เลยได้มาสอนนักเรียนในวันนี้ว่า
    อย่าเลือกแต่จะเดินทางลัดเพียงอย่างเดียว
     
    --------------------------------------
    January 09

    First Semester Crisis

    ตัังชื่อให้มันน่าตกกะใจไปอย่างนั้นเอง
    อีกหน่อยคงไม่มีเวลามาบ่นอะไรยาวๆ แล้ว
    (หรือในทางกลับกัน จะเข้ามาบ่นบ่อยกว่าปกติเพราะอาจจะเครียด ต้องเขียนหนังสือบำบัด)
     
    เปิดเทอมแล้วจ้า!
     
    แต่ด.ญ.น้องเหมียว มีปัญหา ลงทะเบียนไม่ครบ เพราะวิชาเลือกที่กะจะลงน่ะ คุณลุงไม่ให้ลง
    เหตุเกิดมาจากขณะกำลังเลือกวิชาลงทะเบียนเรียนอยู่ ผีอะไรไม่รู้ดลใจให้เมลไปหาคุณลุง director คนเดิม --
    ว่า หนูจะลง elective อะไรดีคะ พอดีสนใจวิชานั้นวิชานี้ บลาๆๆ
     
    คุณลุงตอบกลับมาว่า อยากให้ลงวิชาของอาจารย์อีกคนนึงซึ่งเป็นประธานหลักสูตร Health Service Admin
    เพราะเค้าตั้งใจจะเปิดสำหรับนักเรียนที่เลือกสาย Health อย่างเรา แต่มันไม่มีในลิสต์นะ ต้องไปขอลงกับอาจารย์เอาเอง
    เราก็ใช้อีแมวเดินทางผ่านเครือข่ายไปบอกอาจารย์เอ็ม (นามสมมุติ) ว่าเนี่ย คุณลุงทางโน้น เค้าแนะให้มาลงวิชาทางนี้ค่ะ
    แต่มันไม่มีในลิสต์ หนูจะลงทะเบียนยังไงอ่ะคะ
     
    คำตอบคือ "หนูเอ้ย มันจะไปมีในลิสต์ได้ไง ก็อาจารย์จะสอนปีหน้า ไม่ใช่ปีนี้"
     
    แป่ว --
     
    เราก็เลยส่งอีแมวไปฟ้องคุณลุง ว่าเค้าไม่เปิดค่ะ หาตัวอื่นให้หนูลงได้ป่าวคะ
     
    แล้วคุณลุงก็จัดการให้จริงๆ โดยการโทรไปหักคออาจารย์เอ็ม ให้สอนเราคนเดียวเป็น Independent Study
     
    ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้นะลุงนะ -__-'
     
    ------------------------------------------
     
    คุณลุงมีการมาขู่เราอีกว่า ถ้าไม่เคยเรียนสถิติ อย่าเพิ่งรีบไปลงวิชาวิจัยเชิงสถิติขั้นสูงนะ เดี๋ยวจะป่วงเปล่าๆ
    ให้ลองดูวิชาหลักตัวอื่นก่อน
     
    ด.ญ.น้องเหมียวไปเปิดดู วิชาที่เหลือชื่อวิชา Microeconomics อะไรซักอย่าง
    หนอย ถ้าตูไม่รู้จักว่า คำว่า สถิติ มันแปลว่าอะไร แล้วตูจะรู้มั้ย ว่าเศรษฐศาสตร์จุลภาคเนี่ยมันคืออันหยัง
     
    แต่อุตส่าห์เรียนมาจนจบป.โท เราก็ต้องพอจะมีความรู้เก่าอยู่บ้าง
    สมองอันเฉียบแหลมของเราก็เลยทำงานหนัก ขุดคุ้ยรื้อฟื้นความรู้เก่าของคนฉลาดออกมาให้คำอธิบาย
    ตอนประถม คุณครูสอนว่า จุลภาค คือเครื่องหมายลูกน้ำ ภาษาอังกฤษเรียกกว่า คอมม่า 555
     
    เมื่อได้คำตอบแล้ว ก็เมลไปหาอาจารย์เฉินหลง (นามสมมุติเช่นกัน) ผู้สอนวิชา Quantitative ว่า
     
    "สวัสดีค่ะอาจารย์ หนูเผลอตัวลงทะเบียนวิชาอาจารย์ไปแล้ว โดยที่ไม่เคยรู้จักวิชาสถิติเลย
    เคยแต่ทำงานกับข้อมูล เคยใช้ SPSS นิดหน่อยเท่านั้น อาจารย์คิดว่า หนูจะมีปัญญาเรียนมั้ยคะ?"
     
    พี่แกควงกระบองคู่ตอบกลับมาภายในหนึ่งนาที ว่า
     
    "สวัสดีหนูเหมียว อาจารย์ก็ไม่รู้นะว่าคุณรู้มากรู้น้อยแค่ไหน แต่ก็คงไม่น่าห่วงหรอก เพราะที่ผ่านๆ มา
    ก็มีเด็กตกหลุมพรางมาลงวิชานี้โดยไม่เคยเรียนสถิติมาก่อน มันก็ได้ A กันถมไป ลองดูก็ไม่เสียหายนิ
    Hard-work always makes different"
     
    กรี๊ดดดด  พี่หลิวคะ (ยกระดับเพราะคารมดี) ตอบมาได้น่ารักมาก หนูจะลงมันเทอมนี้แหละค่ะไม่เปลี่ยนละ
     
    ------------------------------------------
     
    ชั่วโมงแรกของเทอม เป็นวิชาคุณลุง ซึ่งผู้คนแย่งกันลงทะเบียนจนแทบจะตบกัน (ถ้าตบกันทางเน็ตได้อ่ะนะ)
    เราลงทะเบียนได้เป็นคนสุดท้ายพอดี พอคลิกแอดเข้าตารางเรียนปุ๊บ มันปิดปั๊บเลย นี่ถ้าแวะกินข้าว
    หลังจากปฐมนิเทศ คงไม่ได้เรียนหนังสือกันแล้วมั้งเนี่ย
     
    ด้วยความที่จำห้องสูทของภาควิชาไม่ได้ เราก็เลยไปก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง นี่แน่ะๆ
     
    ดั้นด้นไปจนถึงห้องชุดของภาควิชา ฝ่าเขาวงกต (ซึ่งมีป้ายบอกทาง) ไปอย่างมั่นคง
    เพื่อจะพบว่า อ้าว ไม่มีคนอยู่นี่หว่า คิดไปคิดมา ก็มันเป็นห้องทำการภาควิชา กับห้องแล็บ
    และห้องพักอาจารย์ จะมีห้องเรียนอยู่ได้ไงฟะ
     
    เอาล่ะสิตู แต่บ่เป็นหยัง เผื่อเวลามาแล้วหนนี้ รอบคอบ
     
    ปัญหาคืออีเขาวงกตมันไม่มีป้ายบอกทางออกจากภาควิชา มีแต่ป้ายบอกทางเข้า
    จะเดินย้อนป้ายก็ไม่ได้ เพราะมันมีป้ายชี้มาทางเราจากทุกซอยเลย
     
    เดินดุ่มๆๆๆ แล้วก็รู้สึกว่าหลงอีกแย้ววว ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันมาจากห้องประชุมห้องหนึ่ง
    แอบยื่นหน้าไปดู โอ๊ะ มีคนนั่งกันกระจัดกระจาย เลยเข้าไปถามว่า นี่ใช่ห้องเรียนวิชา
    Policy Analysis ป่าวคะ
     
    ในที่สุดก็หาห้องเรียนเจอจนได้ มองออกไปจากประตูที่เราเข้ามา มันคือป้ายทางเข้าตึก แหะๆ
    ห้องเรียนนี่เดินเข้าตึกมาก็เจอเลยหรอกเรอะ
     
    ห้องเรียนที่หน้าตาเหมือนห้องประชุมตามโรงแรม มีบอร์ดกับแผ่นฉายสไลด์ทั้งด้านหัวและด้านท้าย
    มีโต๊ะอยุ่หกโต๊ะ เก้าอี้ล้อมรอบ บรรดาลุงป้าน้าอา (ว่าเค้าซะแก่) ที่เข้ามาก่อน ก็นั่งกันกลางๆ
    ค่อนไปทางบอร์ดด้านหนึ่ง คุยกันเสียงดังจ๊อกแจ๊ก
     
    ไม่มีใครสนใจตูเลย ตูจะไปนั่งที่ไหนล่ะนี่
     
    พลันสายตาก็ แว้บบบ ไปสบป๊ิงๆ กับคุณพี่ตุรกีคนหนึ่ง ทราบทีหลังว่าเป็นตำรวจจากสำนักงาน
    ตำรวจแห่งชาติตุรกีส่งมาเรียน เลยไปนั่งกะเขาสองต่อสองซะเลย ชวนคุยกันหอมปากหอมคอ
    คนที่มาช้าก็เลยได้ไปนั่งใกล้บอร์ดมากขึ้น และเราอยู่หลังห้อง ไกลสุดเท่าที่จะไกลได้
     
    พวกอเมริกันนี่มันชอบนั่งข้างหน้ากันซะจริง ไม่กลัวโดนครูถามหรือไงนะ
     
    สักพักเสียงเม้าท์ก็เงียบลง คุณลุงเดินยิ้มเข้ามาทางหลังห้อง
    แล้วทักนักเรียนว่า
     
    "โห วันนี้ไปนั่งกันไกลจังนะ"
     
    สรุปคือ เรานั่งหน้าสุด หน่วยกล้าตาย คนอืนเค้าเตรียมตัวมาดี รู้ว่าอะไรควรไม่ควร
    รู้ว่าอันไหนข้างหน้าหรือข้างหลัง
     
    แล้วคุณลุงก็เริ่มสอน โดยการนั่งบนโต๊ะเรา
     
    เมื่อยคอมาก
     
    ลุงคะ ไม่นั่งบนหัวหนูเลยล่ะคะ
     
    (อันนี้เป็นครั้งแรกที่ถามคุณลุงในใจ คิดอยู่ว่าจะส่งอีแมวไปบอกอีกดีไหมน้อ)
     
    เอิ๊ก --
    ---------------------------------------
     
     
    January 05

    กระเหรี่ยงปฐมนิเทศ

    ไป orientation มา
    ด้วยความประมาท เพราะวันๆ เข้าออกมหาลัยเป็นประจำ สมองโปรแกรมเรียบร้อยว่า ตึกสาขาวิชาเราคือตึกนี้ๆ
    และเดินเข้าไปอย่างมั่นใจ ก่อนเวลา สิบห้านาที
     
    ไปถึง ประตูเปิดไม่ออก
     
    อ๋อ สงสัยไปเข้าจากอีกทางนึง เลี่ยมอีก รู้ว่ามีหลายประตู
    ปรากฎว่าดั้นด้นไปจนถึงชั้นสาม เพื่อจะพบว่า เจ้าหน้าที่ grad admin ไม่รู้ว่ามีปฐมนิเทศสาขาเรา
    ทุกคนรู้สึกวุ่นวายมาก ที่เรามายืนเอ๋ออยู่ ต่อโทรศัพท์หลายสาย จนได้คำตอบว่า เค้าจัดกันที่แล็บ
    ซึ่งอยู่นอกบริเวณตึกเรียน อยู่แถว research park ห่างไปไกลประมาณอ่างแก้วกับคณะแพทย์เลย
     
    ปัญหาคือ คุณเลขาภาควิชาที่เราต่อโทรศัพท์ด้วย บอกทางไม่ถูก เพราะตึกมันลึกลับเกินไป
    บีทมีการบอกว่า ถ้ามันอยู่ในเขตยูนะ บีทพาไปได้หมดแหละ ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิดมหันต์
     
    ผ่านไปครึ่งชม. ขับรถวนแทบจะทั่วมหาลัย -- กรี๊ดด เจอแล้วๆๆ ลึกลับมากจริงๆ ด้วย
     
    คุณเลขาทำหน้าตาดีใจมาก ถามว่า นี่ใช่น้องคนที่โทรมาถามทางรึเปล่าคะ ดีใจจังมาถึงได้ด้วย
    มันหายากจริงๆ ไม่รู้จะอธิบายยังไง ว่าแล้วก็พาเราเดินไปที่ห้องปฐมนิเทศซึ่งล็อกไปแล้วด้วย
    เจ๊แกก็ไขกุญแจเข้าไป
     
    พอประตูเปิด ทุกคนก็หันมามองเป็นตาเดียวกัน
     
    เฮ้ย น่ากลัวอ่ะ -- ทุกคนดูแก่กว่าเรา แล้วก็ทำหน้าตาเคร่งขรึมมากๆ ทรงภูมิกันสุดๆ ไปเลย
     
    เราก็ขอโทษปะหลกๆ ว่าขอโทษค่ะหนูมาสาย
    ขณะที่เจ๊เลขาช่วยแก้ตัวอย่างใจดีว่า พอดีเค้าหลงทางน่ะค่ะ -- แป่ว --
     
    เมื่อเราแน่ใจว่าทุกคนจำหน้าตูได้แล้วแน่ๆ กระบวนการสร้างความประทับใจต่อไปก็เริ่มขึ้น
    ทันทีที่ลุงประธานหลักสูตรบอกว่า เอ้า ไหนแนะนำตัวหน่อยซิ คนอื่นเค้าคุยกันไปหมดแล้ว
    เราก็เอ๋ออยู่พักใหญ่ ทำหน้าเหมือนฟังภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง เพราะกำลังเหนื่อยชิบเป๋ง กับการลุ้นว่า
    วันนี้กรูจะเข้าปฐมนิเทศทันมั้ยยย
     
    พอตั้งหลักได้ ก็พูดออกมาอย่างรัวโดยไม่ได้คิดว่า
     
    Hi, everybody. (เสือกก้มหัวแบบคนญี่ปุ่นด้วย)
    I am -- Natthani Meemon from Thailand. (นิ่งไปหนึี่งวิว่าจะพูดไรต่อดี)
    uhhh actually you can call my nickname, MEOW; (ตอนนี้ทุกคนเริ่มทำหน้าสงสัย ว่ามนุษย์เค้าใช้ชื่อนี้กันเหรอ)
    (เราจึงต่อว่า) like a cat -- (แล้วก็เผลอทำท่าหูแมว)
    และมีการอธิบายว่า It's easier to remember this name, rite?
    เวรๆๆๆๆๆ
     
    ไอ้คุณๆ ที่เก๊กอยู่ แบบว่า ชั้นโปรนะเว่ย ชั้นเป็นนักเรียนป.เอกนะเว่ย หลุดขำกิ๊กกันทั้งห้องเลยทีนี้
     
    คุณลุงไดเร้กเตอร์คงเห็นว่าปล่อยอีนี่พูดต่อไป คงทำลายภาพพจน์ภาควิชาแน่ๆ หรืออาจจะกลัวความลับรั่วไหล
    ว่าเกิดความผิดพลาดในการคัดเลือกผุ้สมัครเข้าเรียนต่อ เลยได้คนอย่างเรามา ก็เลยช่วยกลบเกลื่อนบอกว่า
    "นี่ผมก็รู้จักนักเรียนป.เอกเมืองไทยคนนึงนะ ติดต่อกันตลอดเลย แต่เค้าไม่ได้เรียนที่กรุงเทพหรอกนะ"
     
    อ่าฮะ วิญญาณอีสาวท้องถิ่นก็มีเปลวไฟลุกโชน
     
    "เหรอคะๆๆ หนูก็ไม่ได้มาจากกรุงเทพนะ แล้วคนนั้นเค้าเรียนที่ไหนล่ะคะ"
     
    ลุงก็อ้ำอึ้ง ไม่คิดว่ามันจะต่อความยาวสาวความยืด
     
    "อ่าาา คิดว่าคงเรียนมหาลัยทางภาคเหนือน่ะ"
     
    ไอ่เราก็รู้แล้วแหละว่า ตูคงเว่อร์เกินไป แต่ห้ามตัวเองไม่ทัน เลยต่อไปตามมารยาทว่า
     
    "คงเป็นมช. แน่ๆ เลยค่ะ หนูก็จบมช. มหาลัยดีนะคะ"
     
    คุณลุงก็ยิ้มให้แบบว่า โอ๋ๆ อะไรจะดีใจขนาดนั้น
     
    "ไว้ลุงจะถามให้นะหนูนะ บางทีคิดว่าน่าจะเป็นที่เดียวกัน เพราะว่าชื่อคุ้นๆ น่าจะใช่นะ"
     
    เราก็ขอบคุณคุณลุงไป ด้วยความรู้สึกที่ว่า แล้วตูจะโฆษณามช. ไปทำหยังวะเนี่ย
     
    ว่าแล้วก็เข้าสู่ภาวะปกติ จนกระทั่งคุณลุงพูดเสร็จ มีแลกเปลี่ยนกันนิดหน่อย แล้วก็ขอ course syllabus คืน
    ชิบหายแร้วววว มัวแต่ฟัง ไม่ได้ดูเลยว่ามันมีวิชาอะไรให้ลงบ้าง จึงหันไปถามพี่เวียต (ซึ่งอาจจะไม่ใช่เวียตก็ได้
    แต่ไม่รู้มันมาจากประเทศอะไร) ว่า ตกลงมันต้องลงวิชาอะไรบ้างเนี่ย
     
    ปรากฎว่าพี่เวียตก็ตอบแบบไม่มั่นใจเท่าไหร่ หันไปถามตาฝรั่งอีกคนที่นั่งถัดไป ได้มาสองวิชา อีกวิชาต้องคิดเอง
    เพราะเป็นวิชาเลือก
     
    อาเจ๊เลี่ยมคนหนึ่ง (แบบว่า ชีเลี่ยมมาก คงจบป.โทจากที่นี่แหละ เลยรู้มาก) ชวนให้เอาอีเมลมาแลกกัน
    ทุกคนก็ฉีกกระดาษของตัวเองออกมาคนละหนึ่งแผ่น แล้วเขียนอีเมลตัวเองลงไป จากนั้นก็เวียนให้ทุกคนในห้อง
    เขียนของใครของมัน แต่ไอ่เหมียวผู้ไม่เคยเตรียมการอะไรทังนั้น ก็ไม่มีกระดาษค่ะ ไม่กล้าขอคนอื่นด้วย มีสมุดกะเค้าเล่มนึง
    เป็นสมุดบันทึกหน้าปกแมวดำนอนหาวน่าเกลียดมากๆ และหวงมากๆ ด้วย ไม่กล้าฉีกง่ะ จึงตัดสินใจเปิดสมุด
    แล้วก็เขียนอีเมล ส่งเวียนไปให้คนอื่นเขียนทั้งเล่มนั่นแหละ
     
    เวียนไปซักพักก็มีคนชูสมุดหน้าปกแมวขึ้นมา ถามว่า อันนี้มันของใครเนี่ยะ
     
    ทุกคนหันมามองเรา
     
    ประมาณว่า สมุดแอ๊บแบ๊วอย่างนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากไอ่เหมียวผู้ท่าทางจะมีวุฒิภาวะไม่ถึงขั้นดุษฎีบัณฑิต
     
    และเราก็ยกมือแต่โดยดี ของตูเอง
     
    มีเสียงถามเซ็งแซ่ว่า ยูชื่อเหมียวใช่ไหม จำได้แล้วๆๆ
     
    สรุปคือ เราเป็นคนเดียวที่ไม่มีใครต้องทวนชื่อ จำกันได้ขึ้นใจในเวลาอันสั้น
     
    พอร่ำลากัน แยกย้ายกันออกจากห้อง เราก็เดินไร้วิญญาณออกมาหน้าประตู และพบว่า คนเดินแยกกันออกไปสองทาง
    ซวยแล้วกรูๆๆ กลับไม่ถูก ไม่รู้จะตามกลุ่มไหนดี หันรีหันขวางแล้วก็ทำฟอร์มยืนอ่านตู้โชว์หนังสือ ราวกับว่าอ่านภาษาอังกฤษออก
    อย่างนั้นแหละ จนกระทั่งผู้คนหายไปทั้งซ้ายและขวา แล้วจึงออกเดิน เพื่อจะพบว่า --
     
    ชั้นหลงทางในตึกอ้ะ -__-'
     
    เดินวนไปซ้ายทีขวาที มันซับซ้อนมาก จำไม่ได้ว่าเดินมาจากทางไหน คนก็หายไปหมดแล้ว ตายๆๆ พอตั้งสติได้
    เราก็ทำเป็นมุ่งมั่นเดินราวกับเคยอยู่ที่นี่มาสิบปี แล้วก็เห็นคนเอเชียคนหนึ่งยืนอยู่ -- คนนั้นคือบีท --
     
    โห ตอนนั้นดีใจมาก ชั้นออกมาถูกทางด้วย
     
    คุยกับบีทแป๊บนึง ก็จะเดินออกไปขึ้นรถกลับบ้าน เราเดินไปสองก้าว บีทถามว่า "นั่นจะไปไหนน่ะ?"
     
    เดินไปผิดทางค่ะ จะกลับเข้าตึกอีกด้านนึง 5555
     
     
    นี่ล่ะนะ อารามตื่นเต้น ไม่เคยเจอคนทำหน้าดุๆ เครียดๆ ฟังเค้าคุยกันแบบว่า ภาษาสูงๆ เด็กซูชิอย่างเรา
    ได้แต่ทำตาปริบๆ ฟังออก แต่คุยไม่เป็น
     
    คุณลุงบอกว่า คุณมาเรียน สิ่งที่คุณต้องทำคือ สร้าง Identity ของตัวเองให้ได้
     
    หนูสร้างแล้วค่ะ น้องเหมียว ปกแมวดำ เหอๆๆๆๆๆ